Επιτέλους ο Guy Ritchie επέστρεψε. Κι όταν λέω επέστρεψε εννοώ στις δικές του ταινίες , τις ωραίες , τις βρώμικες , αυτές που αρέσουν σε κάτι περίεργους τύπους σαν κι εμάς, όχι αυτές που έκανε τόσο καιρό για όλο τον κόσμο. Χωρίς να λέω ότι υπάρχει κάτι μεμπτό , άλλωστε κάπως πρέπει να βγάλει τα προς το ζην κι αυτός. Αλλά τι να κάνουμε, αυτόν τον Guy Ritchie προτιμάμε εμείς και τον περιμέναμε πολύ! Και δεν ήταν ο μόνος που επέστρεψε , ήταν ο Ταραντίνος κι ο Σκουρτσέζε κι όλα σε μια περίοδο μικρότερη από χρόνο κι αν δεν μεσολαβούσε η αλλαγή του χρόνου θα μιλάγαμε για μια καλή χρονιά και θα μιλάγαμε για τέλεια χρόνια αν είχε κάνει ταινία κι ο έτερος Καππαδόκης ,ο Rodriguez. Μην αναφερθώ στον Ελληνοκύπριό Ταραντίνο που για ατυχία του έπεσε πάνω σε έναν κωλοιο! Οψόμεθα! Στα βασικά της ταινίας χωρίς spoilers , διαβάστε άφοβα, είναι μια ευχάριστη ταινία χωρίς να είναι αυτό που περίμενα. Γενικότερα νομίζω μας έσκασε μια καλή ποδιά , γιατί τελειώνοντας το RocknRolla άφησε να εννοηθεί ότι ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου