ΧΑΡΗΣτικη βολή

Σήμερα το μενού εχεί ταινία. Καθυστέρησα πάλι, και είμαι σίγουρος ότι κάτι θα εχεί  πάρει το αυτί σας για το The Power of The Dog. Oscar είναι αυτά! Ε, λοιπόν μαντέψτε ούτε εδώ θα ακούσετε πολλά για αυτή τη ταινία, γιατί είναι πολύ δύσκολο να τη σχολιάσεις χωρίς να προδώσεις την υπόθεση της. Αυτή η ταινία δεν είναι για όλους. Αν είσαι από αυτούς που θες οι ταινίες να είναι ξεκάθαρες και να μην αφήνουν σκοτεινά σημεία, τότε μη τη δεις. Είναι από αυτές τις ταινίες που μετά το τέλος τους πρέπει να ψάξεις τον σκηνοθέτη, τον σεναριογράφο κι ότι άλλο χρειάζεται για να καταλάβεις τους συμβολισμούς. Είναι από αυτές τις ταινίες που τις συζητάς μετά το τέλος. Τι σημαίνει ο τίτλος; Ποιος είναι ο Thomas Savage που έχει γράψει το βιβλίο πάνω στο οποίο στηρίχτηκε η ταινία; Ποιο είναι το σκηνοθετικό στυλ της Jane Campion ; Τι σημασία έχουν όλα αυτά; Δείτε την ταινία! Η υπόθεση, απλή. Πάμε στις αρχές του περασμένου αιώνα. Την εποχή που η άγρια δύση ξεθωριάζει. Δυο αδέρφια , αγελαδάρηδες, οδη...

Έτσι κι αλλιώς όπου και να κοιτάξεις σκατά είναι. Πάντως η ταινία μας παροτρύνει  να μην κοιτάξουμε πάνω. Δεν ξέρω, να είχε κάποιο κρυφό μήνυμα του στυλ να μην σηκώσουμε κεφάλι στην εξουσία; Δεν βρήκα τέτοια κρυφά μηνύματα στην ταινία, ούτε την κωμωδία βρήκα. Αν εξαιρέσω κανα δυο σημεία τα οποία φαντάστηκα, ότι αν ήμουν σε μια κινηματογραφική αίθουσα θα παρασυρόμουν από τα χαχανητά των υπολοίπων, δεν γέλασα. Σίγουρα πρόκειται για σάτιρα που στηρίζεται στην ειρωνεία. Επίσης την βρήκα αρκετά εύστοχη.  Η υπόθεση στα γρήγορα και χωρίς spoilers : Επιστήμονες ανακαλύπτουν έναν μετεωρίτη σε τροχιά σύγκρουσης με τη γη κι έχουν υπολογίσει την ακριβή ημερομηνία σύγκρουσης και φυσικά καταστροφής της γης. Ξεκινάνε να ενημερώσουν τον λευκό οίκο αλλά τους γράφουν, οι εκλογές , οι ψηφοφόροι , τα διαπλεκόμενα με επιχειρηματίες συμφέροντα κλπ κλπ προηγούνται της καταστροφής της γης. Απευθύνονται σε δημοσιογράφους, αλλά δεν πουλάει η είδηση τους. Τα social media οργιάζουν κατά τον τρόπο που όλο...

  Μια που έχει πέσει ανομβρία και δεν έχω κάτι καινούριο να γράψω, αποφάσισα να γράψω για κάτι παλιό και αποφάσισα να γράψω για μια ταινία, αλλά τι ταινία! Μια ταινία για μουσικόφιλους. Οι ελαφρόμυαλοι ή αερόμυαλοι ή όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά το Airheads, δεν είναι μια ταινία για προβληματισμό, δεν προσπαθεί να περάσει μηνύματα, είναι μια ταινία απλά για διασκέδαση, που χτυπάει στο αδύνατο του σημείο κάθε μουσικόφιλο. Τρεις νεαροί μουσικοί που διατηρούν ένα συγκρότημα, εισβάλουν στον πιο rock σταθμό της πόλης με νεροπίστολα και μοναδικό στόχο να παίξουν στον ραδιοφωνικό αέρα το demo τους. Για κακή τους τύχη το κασετόφωνο , ναι η ταινία είναι τόσο παλιά, μασάει την κασέτα και τη δεύτερη κόπια την έχει η γκόμενα του τραγουδιστή τους, με την οποία όμως έχει πλακωθεί. Η κατάσταση ξεφεύγει, η αστυνομία συγκεντρώνει τις δυνάμεις της έξω από τον σταθμό για να αντιμετωπίσει αυτή τη περίεργη κατάσταση ομηρίας. Όταν δε, ανακαλύπτουν ότι ο ιδιοκτήτης του σταθμού τον έχει πουλήσει κι ο...

Εξαφανίστηκα, το ξέρω, αλλά επέστρεψα. Σήμερα το μενού έχει ταινία. Μια ταινία για την οποία καιρό τώρα θέλω να γράψω. Ma Rainey's black bottom! Εδώ έχουμε μια βιογραφική ταινία για τη μεγάλη diva των blues κι όπως γίνεται αμέσως αντιληπτό, πρόκειται για μια ταινία με πολύ blues μουσική. Επίσης, εύκολα αντιληπτό γίνεται από τα πρώτα λεπτά της ταινίας ότι στην ουσία πρόκειται για θεατρικό έργο που μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη. Η ιστορία ξεκινάει σε ένα studio κάπου στην Μέκκα των blues, το Chicago, όπου η Ma Rainey πρόκειται να γυρίσει δίσκο. Πρώτα φτάνει η ορχήστρα της, η οποία στο υπόγειο του studio ξεκινάει τις πρόβες για την ηχογράφηση ( να θυμίσω ότι εκείνη την εποχή οι ηχογραφήσεις γίνονταν με όλους τους μουσικούς να παίζουν ζωντανά στο studio). Βέβαια, η πρόβα περνάει από σαράντα κύματα, μια που ο νεαρός τρομπετίστας της ορχήστρας Levee, αμφισβητεί τα πάντα! Το όραμα του για το μέλλον κι ο νεανικός του ενθουσιασμός, έρχονται σε αντίθεση με των συντηρητισμό των μεγαλύτερων σε ...

ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΑΣΕΜΝΗ ΓΛΩΣΣΑ! Και πως θα γινόταν άλλωστε όταν αναφέρεσαι στον άνθρωπο που απενοχοποίησε τα πουστριλίκια στον ελληνικό κινηματογράφο! Κι έρχεται τώρα με την μπαλάντα της τρύπιας καρδιάς να μας πετσοκόψει πάλι. ΠΩΣ ΜΑΣ ΓΑΜΗΣΕΣ ΕΤΣΙ ΠΑΛΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ! Είναι τόσα πολλά που μου έρχονται στο μυαλό να γράψω για την ταινία και χωρίς spoiler ( η βασική αρχή μου) που δυσκολεύομαι να γράψω ένα σωστά δομημένο άρθρο! Οπότε μάλλον θα σας πετάξω κατάμουτρα ένα άναρχο άρθρο κι όποιος καταλάβει κατάλαβε! Ας ξεκινήσω στα σύντομα με την υπόθεση της ταινίας που αναφέρεται στο μεγάλο αστέρι του λαϊκού τραγουδιού Μάνο Ζαφειρίου που πηδάει τη γυναίκα του εργοστασιάρχη Ηρακλή Σκυλογιάννη. Ο δεύτερος το μαθαίνει και τους απειλεί. Το ζευγάρι απομονώνεται σε ένα σπίτι λίγο έξω από τη Λαμία αλλά η γκόμενα φεύγοντας  βουτάει ένα μύριο από τον Σκυλογιάννη. Όταν ο τελευταίος αντιλαμβάνεται ότι λείπει το χαρτί παίρνει ανάποδες. Ανάποδες όμως παίρνει κι ο Ζαφειρίου όταν αντιλαμβάνετα...

Επιτέλους ο Guy Ritchie επέστρεψε. Κι όταν λέω επέστρεψε εννοώ στις δικές του ταινίες , τις ωραίες , τις βρώμικες , αυτές που αρέσουν σε κάτι περίεργους τύπους σαν κι εμάς, όχι αυτές που έκανε τόσο καιρό για όλο τον κόσμο. Χωρίς να λέω ότι υπάρχει κάτι μεμπτό , άλλωστε κάπως πρέπει να βγάλει τα προς το ζην κι αυτός. Αλλά τι να κάνουμε, αυτόν τον Guy Ritchie προτιμάμε εμείς και τον περιμέναμε πολύ! Και δεν ήταν ο μόνος που επέστρεψε , ήταν ο Ταραντίνος κι ο Σκουρτσέζε κι όλα σε μια περίοδο μικρότερη από χρόνο κι αν δεν μεσολαβούσε η αλλαγή του χρόνου θα μιλάγαμε για μια καλή χρονιά και θα μιλάγαμε για τέλεια χρόνια αν είχε κάνει ταινία κι ο έτερος Καππαδόκης ,ο Rodriguez. Μην αναφερθώ στον Ελληνοκύπριό Ταραντίνο που για ατυχία του έπεσε πάνω σε έναν κωλοιο! Οψόμεθα! Στα βασικά της ταινίας χωρίς spoilers , διαβάστε άφοβα, είναι μια ευχάριστη ταινία χωρίς να είναι αυτό που περίμενα. Γενικότερα νομίζω μας έσκασε μια καλή ποδιά , γιατί τελειώνοντας το RocknRolla άφησε να εννοηθεί ότι ...