ΧΑΡΗΣτικη βολή

  Είμαστε στην κατηγορία των δίσκων που δεν σκόπευα να ακούσω. Οι APTBS έχουν μια πτωτική πορεία τα τελευταία χρόνια , οι δύο τελευταίοι τους δίσκοι ,Transfixiation και Pinned , είναι από αδιάφοροι έως κακοί και ελάχιστα τους θυμάμαι. Επειδή όμως δεν ακούω μόνο, αλλά επίσης διαβάζω, κάπου διάβασα ένα άρθρο ότι το See Through You είναι πολύ καλύτερο των δύο τελευταίων και ουσιαστικά επιστρέφουν, κατά κάποιο τρόπο, στον παλιό καλό ήχο τους. Οπότε μπήκα στη διαδικασία να χάσω λίγο χρόνο και να δω αν όντως αξίζει. Τι άλλαξε όμως τα τελευταία χρόνια στους APTBS; Η σύνθεση του συγκροτήματος. Εν τάχει: Το μοναδικό σταθερό μέλος των APTBS είναι ο Oliver Ackermann και παρεμπιπτόντως δεν είναι ιδρυτικό μέλος τους, τσιμπάει τον John Fedowitz με τον οποίον παίζανε μαζί στους Skywave, για να παίξει το μπάσο και εκείνος φέρνει με τη σειρά του την Sandra Fedowitz το εταίρο ήμισυ του στη ζωή και στο συγκρότημα , τους Ceremony Esat Coast , που αρχικά ήταν σκέτο Ceremony, αλλά μετά διαπίστωσαν ότι...

 Οι Exil είναι μια hardcore μπάντα , που σύμφωνα με αυτά που συνηθίζονται να λέγονται τον τελευταίο καιρό , θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω ως soupergroup , βετεράνοι γαρ της σουηδικής hardcore σκηνής όλοι, χωρίς να γνωρίζω πολλά για αυτή τη σκηνή, απλώς το διάβασα. Γιατί επέλεξαν να κυκλοφορήσουν το Warning την ιδιαίτερη περίοδο που διανύουμε αφού δεν μπορούν να δώσουν πολλές ( εως καθόλου ) συναυλίες για να το προωθήσουν , δεν το έχω καταλάβει αλλά δεν είναι και το θέμα μας. Το Warning είναι ένα άλμπουμ που συνδυάζει ηχητικά πολλές και διάφορες hardcore σκηνές. Τα γκάζια είναι στο τέρμα κι η ορμή μεγάλη. Ωμό δεν θα το έλεγα. Η καλό-γυαλισμένη παραγωγή και τα διάσπαρτα από εδώ κι από εκεί riff-ακια που του δίνουν μια κάποια μελωδικότητα , του στερούν το χαρακτηριστικό της ωμότητας, αλλά όχι της απόλαυσης που προσφέρει. Όλα είναι εκεί, το μπάσο, τα τύμπανα, οι κιθάρες , οι φωνές, όλα όπως πρέπει να είναι, σε δέκα τραγούδια που σου επιτίθονται στα περίπου 25 λεπτά που διαρκεί ο δίσκ...

Δεν δηλώνω fan των Power Trip αλλά η είδηση του θανάτου του Riley Gale με σόκαρε! Και με σόκαρε γιατί πρώτον ήταν μόλις 34 χρόνων και δεύτερων ήταν εντελώς ξαφνική. Τους είχα ανακαλύψει από ένα videa-κι στο youtube που μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Η μουσική τους ήταν ενδιαφέρουσα, τα γκαρίσματα του Gale αρχικά με ενόχλησαν αλλά η σκηνική του παρουσία ήταν αξιοπρόσεκτη. Παρ’ αυτά είχαν κι αυτά το σκοπός τους, για αυτό κατάφερε και μάζεψε τόσους οπαδούς. Έφτιαξε ένα όνομα ως άνθρωπος κι ως performer ,πράγμα το οποίο έχει γίνει πολύ αισθητό τώρα που άφησε αυτό τον κόσμο. Αλλά και η μπάντα παρουσίασε κάποια προοπτική που δεν πέρασε απαρατήρητη ούτε από τα μεγαθήρια του χώρου, παρουσιαζόταν από πολλούς ως next big think. Δεν ξέρουμε που θα μπορούσε να φτάσει κι αυτός κι οι Power Trip. Ούτε που θα φτάσουν οι Power Trip χωρίς αυτόν. Οι fans της μπάντας θα μείνουν με αυτή την απορία. Όσο για τους υπόλοιπους μπορούν να ψάξουν λίγο παραπάνω τις μέχρι τώρα δουλειές που έχουν κάνει. R.I.P.