ΧΑΡΗΣτικη βολή

1. Γιατί τους Green Carnation?  Πέρα από το γεγονός ότι είναι λατρεμένη πάντα , πράγμα που θα φανεί παρακάτω , ο βασικός λόγος είναι η ανακοίνωση της συναυλίας τους στην Ελλάδα ( που τόσο πολύ περιμέναμε Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ) αλλά και η επικείμενη κυκλοφορία ενός ίσως και όχι τόσο νέου αλλά σίγουρα πολυαναμενόμενου  άλμπουμ! 2. Η Γνωριμία Η πρώτη μου επαφή με την μπάντα ήρθε το 2002 όταν υπηρετούσα στον στρατό . Έκανα παρέα τότε με ένα παλικάρι που είχε δική του μπάντα και ασχολούταν πολύ με μουσική . Μια από τις συνήθειες του ήταν να αγοράζει cd από συγκροτήματα που δεν γνώριζε ψάχνοντας να βρει καινούρια πράγματα . Κάπως έτσι επιστρέφοντας από μια άδεια που είχε πάρει έφερε μαζί του τρία νέα cd μεταξύ των οποίων και το Light of Day,Day of Darkness , το οποίο τον είχε ήδη μαγέψει. Είχε γίνει ψυχωτικός με το συγκεκριμένο άλμπουμ και δεδομένης της περιέργειας του ( ένα track 60 λεπτά) είχε γίνει το καλύτερο αστείο στη παρέα. Όταν όμως ήρθε η σειρά μου να πάρω άδεια το ...

OFFF BALANCE* suggests: Moby - First Cool Hive Unkle - Lonely Soul Nils Frahm - Talisman Energy 52 - Cafe Del Mar (tale of us renaissance remix) Parra For Cuva - Paspatou *OFFF BALANCE is an old friend.

Επόμενο άλμπουμ, πάλι από το 2019 ( γιατί όχι, ακόμα βασιλόπιτες κόβουν) το infest the rats nest των king gizzard and the lizard wizard ή απλά kings , γιατί βαριέμαι να γράφω τον σιδηρόδρομο που διάλεξαν για όνομα. Το συγκεκριμένο άλμπουμ παρουσιάζει το εξής ενδιαφέρον. Παίζουν metal , προς το thrash περισσότερο, ενώ δεν είναι metal μπάντα! Ποια είναι η σχέση τους με το metal? Δεν έχω την παραμικρή ιδεα! Είναι σχετικοί και το σκέφτονταν καιρό να το κάνουν ? Είναι απλά ένας πειραματισμός ? Ότι και να είναι εμένα μου κάνει γιατί απλά  μ’ αρέσει. Τον Αύγουστο λοιπόν οι κατά τα άλλα ψυχεδελοροκαδες kings αποφασίζουν να προσγειώσουν το διαστημόπλοιο τους σε έναν χώρο φαινομενικά άσχετο για αυτούς προκαλώντας μάλλον την έκπληξη των περισσότερων! Κάνουν ένα άλμπουμ που thrash-ιζει απελευθερωμένο από τα περισσότερα κλισέ του είδους κλείνοντας το μάτι σε πολλούς βετεράνους . Η δικασιλα, ο όγκος της κιθάρας που καλύπτει τα πάντα λείπουν από το άλμπουμ το μπάσο είναι παρών παντού και ζω...

Την ίδια ώρα που η Ελλάδα μετατρέπεται σε stoner-o-μανα , εγώ τρώω τη φλασια και ψάχνω να βρω πως πάει η punk σκηνή της χώρας, η οποία είναι από παλιά στην καρδιά των Ελλήνων! Βρήκα λοιπόν κάποια άρθρα και διαπίστωσα ότι υπάρχει κίνηση . Πλακώθηκα στο youtube να δείγματισω και ποιο συγκρότημα λέτε ότι μου έκανε εντύπωση? Σωστά! Την ψάχνω παραπάνω τη δουλειά. Ελπιδοφόρο συγκρότημα λέει ,ταλαντούχοι νέοι λέει, τα demo τους δημιούργησαν μεγάλες προσδοκίες λέει ! Κι έτσι έστησα αυτί να μελετήσω. Τελικά προς το τέλος του χρόνου διαπίστωσα ότι στις λίστες των καλύτερων εγχώριων άλμπουμ για το 2019 φιγουράριζε και το Swallow Grave. Αν το άξιζαν δεν ξέρω γιατί δεν έχω παρακολουθήσει τόσο πολύ την ελληνική σκηνή αλλά σίγουρα είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ . Για να μην σας ζαλίζω με πολλά κι επειδή αυτό που στο τέλος μετράει είναι να ακούσεις τη μουσική και να την κρίνεις, σ' αρέσει ή δεν σ’ αρέσει, τρεις λέξεις μόνο θα πω για να δώσω το στίγμα του άλμπουμ : δυναμικό, up tempo, post punk. ...

Το garage στην Ελλάδα ( και δεν εννοώ αυτό που παρκάρουμε το αυτοκίνητο) έχει μεγάλη παράδοση από παλιά με όλα τα συναφή σε αυτό είδη! Σε αυτή λοιπόν τη σκηνή κατάφεραν τα σαλιγκάρια να βρουν τον χώρο τους. Το μυστικό τους πέρα από το ταλέντο , εξέλιξη και βελτίωση. Το Little Demon είναι το νέο τους EP έξι τραγουδιών που δείχνουν την εξέλιξη τους σε όλα τα επίπεδα. Τι έχει αυτό το ΕΡ? Ότι χρειάζεται. Fuzz-ατες κιθάρες ελαφρώς πιο κοντρολαρισμενες , την απαραίτητη φαρφιζα, ψυχεδέλεια, προσεγμένα solo , ωραίες συνθέσεις ,αν και νομίζω, συνιστώ λίγη ψυχραιμία στους φανατικούς, ίσως κάποιες στιγμές ξεφεύγουν λίγο από τον κλασσικό  garage ήχο ( ουφ το πα κι ότι γίνει). Το Little Demon παίρνει καλό βαθμό κι επειδή αντιλαμβάνομαι ότι τα σαλιγκάρια πέρα από δαιμονιώδη φόρμα βρίσκονται και σε δημιουργικό οργασμό , κάντε όρεξη για το κυρίως πιάτο γιατί αυτό ήταν μόνο το ορεκτικό. Α! Και που 'στε μπαίνετε στο bandcamp να το ακούσετε κι όποιος γουστάρει αφήνει τον ηλεκτρονικό του οβολό ...

Κόμικ για την ελληνική επανάσταση? Και μάλιστα από Αμερικανό? Πώς? Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Chris Jaymes είναι μουσικός , ηθοποιός , σκηνοθέτης , σεναριογράφος και δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι, αλλά όπως φαίνεται έχει έναν Έλληνα φίλο. Κι αυτός ο Έλληνας φίλος οπότε τον πετύχαινε του τα έκανε τσουρέκια ” γράψε για την ελληνική επανάσταση, γράψε για την ελληνική επανάσταση ”. Αφού του τα έκανε μπαλόνια κι έφτασε σε σημείο να μην μπορεί ούτε σε καρέκλα να κάτσει ο φίλος μας , ξεκίνησε να ψάχνει την ελληνική επανάσταση. Όχι ότι τον χάλασε γιατί ήθελε μια φρέσκια ιδέα, κάτι που κανένας δεν είχε πιάσει ,εκτός βέβαια από τον James Paris. Έπεσε λοιπόν με τα μούτρα στο διάβασμα και  παθιάστηκε. Όχι ένα, όχι δύο, δέκα ολόκληρα χρόνια διάβαζε κι επισκεπτόταν την Ελλάδα για να δει από κοντά τα μέρη όπου πήραν μέρος αυτά τα τρομερά γεγονότα. Κι όταν ένιωσε έτοιμος πήρε φωτιά το πληκτρολόγιο! Μέχρι εκείνη τη στιγμή στο μυαλό του είχε να κάνει μια ταινία, όμως έγραφε , έγ...

Βρίσκομαι στην άβολη θέση να παρουσιάζω ένα άλμπουμ που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο κι εγώ το ανακάλυψα ένα με ενάμιση μήνα πριν. Θα μπορούσα να το κάνω αβαβα αλλά προσπαθώ να χτίσω μια σχέση εμπιστοσύνης, ας μην ξεκινήσω στραβά! Τούτα δω τα σκοτεινά τυπακια το 2015 είχαν κυκλοφορήσει ένα αλμπουμακι που με εντυπωσίασε. Positive energy ο τίτλος του. Τέσσερα χρόνια μετά , κι όχι πέντε , δηλαδή το 2019 , κυκλοφορούν το positive disintegration συνεχίζοντας το βιολί τους. Post punk, dark, goth λίγες από τις ταμπέλες που μπορώ να τους βάλω. Αργά τέμπο, φωνές από το υπερπέραν , σκοτεινή ατμόσφαιρα και ωραίες μελωδίες. Πρωτοτυπία καμία , αλλά καταφέρνουν να συνθέσουν τις επιρροές τους σε έναν ήχο χαρακτηριστικό για αυτούς . Σύγκριση με τα μεγαθήρια του παρελθόντος … για κανένα λόγο , ούτε όμως η απαξίωση τους ταιριάζει. Νομίζω ότι μπορούν να ενθουσιάσουν και τους πιο φανατικούς αυτού του ήχου! Κι αν δεν με πιστεύετε , πάρτε τζούρα!